Met je rug tegen de muur

Misschien is het het verhaal achter de groeven op zijn gezicht en de grijze haren op zijn hoofd. Misschien de liefde in zijn ogen als zijn blik richting zijn kleinzoon gaat. Misschien de rust die zijn woorden vergezellen als hij spreekt. De opa van Jafeth; een markante man uit Kasaka. Zittend op de grond; zijn rug tegen de muur. Hij maakt indruk!

De opa van Jafeth lacht vriendelijk als we zijn huisje binnenstappen. We zijn welkom. Woorden die bevestigt worden door de vriendelijke toon die hij spreekt en de open blik op zijn doorleefde gezicht. Met niets dan dankbaarheid kijkt hij de sponsor van Jafeth aan. Met oprechte liefde draait zijn blik naar Jafeth. Verlegen en introvert kijkt de kleine jongen naar beneden. Wat lijkt op verlegenheid blijkt schuldgevoel; schaamte om wat er is gebeurd.

Opa haalt adem en zakt verder onderuit. Met zijn rug verder leunend tegen de muur begint hij te vertellen. Fragmenten van het verhaal die aangevuld worden door de social worker die met ons mee is.

Het is twee jaar geleden als zijn dochter komt te overlijden. Plotseling en toch verwacht: armoede neemt haar leven. Opa is verdrietig en dankbaar tegelijk. Verdrietig om het verlies van een moeder; dankbaar voor het leven van vader. Een dankbaarheid die berust op schone schijn. Een vader met een charmante lach en de overtuigingskracht van mooie woorden. Maar in de praktijk een vader die zijn kinderen aan hun lot overlaat. Jafeth is op zichzelf aangewezen en krijgt ongevraagd verantwoordelijkheden die niet bij zijn leeftijd passen.

Hoop gloort aan de horizon als een nieuwe vrouw haar intrede doet in het gezin. Een nieuwe ‘mama’ om voor de kleinkinderen te zorgen. “Een ‘mama’ die het gezin nodig heeft”, aldus opa. Opa heeft op dat moment echter geen idee dat de boze stiefmoeder uit het sprookje van Assepoester een betere optie was geweest.

Jafeth krijgt het zwaar met zijn nieuwe ‘moeder’ in huis. Eten wordt hem ontzegd en een slaapplaats buiten in de natuur is eerder regel dan uitzondering. Naar school gaan wordt ingeruild voor kinderarbeid. Jafeth leeft met een vrouw die hem gepast en ongepast laat weten dat hij lelijk is en om die reden geen rechten meer heeft in haar ogen. Jafeth verliest zijn open blik, zijn zelfvertrouwen; zijn uniciteit. Waar het dorp Kasaka verder gaat met lachen; beweegt Jafeth in tegenovergestelde richting.

Vader weet met plausible verklaringen de situatie lang verborgen te houden. Opa heeft dan ook geruime tijd geen idee wat zich echt achter de houten deur van het huisje afspeelt. Vermoedens heeft hij wel. Net als onze medewerkers die niet voor één gat te vangen zijn. De gezondheid van Jafeth gaat te snel achteruit en de jongen mist te vaak school. Jafeth wordt dan ook uitgenodigd op kantoor.

Met gebogen hoofd, vieze kleren en een niet te verbergen honger stapt de kleine jongen het kantoor in Kasaka binnen. Angst tekent zijn gezicht en blokkeert zijn eerlijkheid: “Als mijn vader weet dat ik hier ben; slaat hij me dood”. Maar de hoop op hulp wint. Snikkend, door zijn tranen heen, vertelt de kleine jongen zijn verhaal. Het verhaal van niet begrijpen waarom je geen eten krijgt. Waarom je moet werken en niet meer naar school mag. Een verhaal van bang zijn als je ’s nachts alleen buiten moet slapen. Een verhaal van slapen op de vieze grond omdat je stiefmoeder jouw matras en dekens verkocht voor haar eigen belang.

Met een zucht van opluchting zakt Jafeth met zijn rug tegen de muur. Het hoge woord is eruit. Het is duidelijk: het verhaal van Jafeth vraagt om directe actie. Maar de uitnodiging aan vader om te komen praten wordt genegeerd. Beloftes van verbetering worden verbroken. Tegen de tijd dat de politie wordt ingeschakeld, is de vogel gevlogen.

Opa wordt even stil en kijk opnieuw vol liefde naar zijn kleinzoon als de social worker uitlegt dat Jafeth met open armen door hem en zijn vrouw onthaald werd. Geen twee keer hoefde die markante man uit Kasaka na te denken over de hulpvraag van zijn kleinzoon. Zijn huis is wellicht klein; zijn hart is groot.

Er verschijnt een voorzichtige glimlach op het gezicht van de jongen die klaar is om zijn geit aan zijn sponsor te laten zien. Met trots komen beide mannen in beweging. Opa staat als eerste op; Jafeth volgt. Hun ruggen komen los van de muur. Het is bijna symbolisch. Een nieuw huis; een nieuw thuis. Niet langer leven met je rug tegen de muur!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s